ஒரு போதும் ஒளிர்வதை நிறுத்தாத சிறிய விளக்கு

ஒரு காலத்தில், உயரமான மலைகளால் சூழப்பட்ட அழகான ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அந்தக் கிராமத்தின் எல்லையில் பல ஆண்டுகளாக நின்று கொண்டிருந்த ஒரு பழமையான கலங்கரை விளக்கம் இருந்தது. சூரியன் மறையும் ஒவ்வொரு மாலையும், அந்தக் கலங்கரை விளக்கத்தைச் சுற்றி பல விளக்குகள் ஏற்றப்படும். இருட்டான பாதைகளில் செல்லும் பயணிகள் வழி தவறாமல் பாதுகாப்பாகச் செல்ல அவை ஒளி கொடுத்தன.

அந்த விளக்குகளுக்கிடையில் “லுமி” என்ற பெயருடைய ஒரு சிறிய விளக்கும் இருந்தது. அது மற்ற விளக்குகளைப் போல பெரியதாகவோ, பிரகாசமாகவோ இல்லை. அதன் ஒளி மிகவும் மென்மையானது. பலமான காற்று வீசினால் அதன் தீப்பொறி அனைந்துவிடும் அளவுக்கு சிறியதாக இருந்தது.

அருகில் இருந்த பெரிய விளக்குகள் தங்களின் பிரகாசத்தைப் பற்றி பெருமை பேசிக்கொண்டிருந்தன. ஒரு மாலை, அவற்றில் ஒன்று லுமியைப் பார்த்து, “உன்னுடைய சிறிய ஒளியை யார் கவனிப்பார்கள்? எங்களைப் போன்ற பெரிய விளக்குகள் இருக்கும்போது உன்னால் என்ன பயன்?” என்று கேலி செய்தது.

மற்றொரு விளக்கு சிரித்துக்கொண்டே, “நீ மிகவும் சிறியவள். யாருடைய வாழ்க்கையையும் மாற்றும் அளவுக்கு உன்னிடம் ஒளியே இல்லை!” என்றது.

அந்த வார்த்தைகள் லுமியின் மனதை மிகவும் காயப்படுத்தின. ஒரு கணம் அவள் தன்னம்பிக்கையை இழந்தாள். “உண்மையிலேயே என்னால் யாருக்கும் உதவ முடியாதோ?” என்று நினைத்தாள்.

ஆனால் அடுத்த நொடியே, “என்னிடம் இருக்கும் சிறிய ஒளியையாவது நான் முழு மனதுடன் கொடுக்க வேண்டும். பிறர் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதற்காக என் கடமையை நான் நிறுத்தக் கூடாது,” என்று தன்னைத்தானே உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டாள்.

அன்றிரவு திடீரென்று கருமேகங்கள் வானம் முழுவதும் சூழ்ந்தன. பலத்த மழையும், கடும் காற்றும் வீச ஆரம்பித்தன. காற்றின் வேகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, பெரிய விளக்குகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அணைந்துபோயின. தாங்கள் மிகவும் வலிமையானவர்கள் என்று நினைத்த விளக்குகள் எதுவும் நீண்ட நேரம் ஒளிர முடியவில்லை.

ஆனால் லுமி மட்டும் அணையவில்லை. ஏனெனில், அது ஒரு சிறிய கல் மேடையின் கீழ் பாதுகாப்பாக இருந்தது. காற்று அதன் மீது நேரடியாகப் படவில்லை. அதனால் அதன் சிறிய தீப்பொறி தொடர்ந்து எரிந்து கொண்டே இருந்தது.

அதே நேரத்தில், மீரா என்ற சிறுமி தனது பாட்டியின் வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியில் புயலில் சிக்கிக் கொண்டாள். மழை காரணமாக பாதை தெரியவில்லை. சுற்றிலும் இருட்டு மட்டுமே. பயத்தில் அவள் அழ ஆரம்பித்தாள்.

“யாராவது இருக்கிறீர்களா? எனக்கு வழி தெரியவில்லை!” என்று அவள் பலமுறை கூப்பிட்டாள். ஆனால் புயலின் சத்தத்தில் அவளது குரல் யாருக்கும் கேட்கவில்லை.

அப்போது தொலைவில் ஒரு சிறிய ஒளி மின்னுவதை அவள் கவனித்தாள். அது மிகவும் மங்கலான ஒளியாக இருந்தாலும், அந்த இருட்டில் நம்பிக்கையை அளித்தது.

“அந்த ஒளியைப் பின்தொடர்ந்தால் நான் பாதுகாப்பான இடத்தை அடையலாம்,” என்று நினைத்தாள் மீரா.

மெதுவாக அந்த ஒளியை நோக்கி நடந்தாள். ஒவ்வொரு அடியும் மிகவும் கவனமாக இருந்தது. சில நேரங்களில் காற்று பலமாக வீசியது. சில நேரங்களில் மழை அவளது கண்களை மூடியது. இருந்தாலும், லுமியின் சிறிய ஒளி அணையாமல் தொடர்ந்து வழிகாட்டியது.

சிறிது நேரத்தில், மீரா கலங்கரை விளக்கத்தை அடைந்தாள். அங்கே இருந்த கிராம மக்கள் அவளைப் பார்த்து உடனே உதவி செய்தனர். பின்னர் அவளை பாதுகாப்பாக அவளது குடும்பத்தினரிடம் அழைத்துச் சென்றனர்.

அடுத்த நாள் காலை, புயல் ஓய்ந்திருந்தது. கிராம மக்கள் அனைவரும் கலங்கரை விளக்கத்தின் அருகே ஒன்று கூடியிருந்தனர். அவர்கள் லுமியைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

நேற்று வரை லுமியை கேலி செய்த பெரிய விளக்குகள் வெட்கத்துடன் தலை குனிந்தன.

அவற்றில் வயதில் மூத்த ஒரு விளக்கு மெதுவாகச் சொன்னது:
“நேற்று வரை ஒளியின் மதிப்பு அதன் அளவில் இருக்கிறது என்று நினைத்தோம். ஆனால் இன்று உண்மையைப் புரிந்துகொண்டோம். ஒருவரின் மதிப்பு அவர் எவ்வளவு பெரியவர் என்பதில் இல்லை; அவர் பிறருக்கு எவ்வளவு உதவுகிறார் என்பதில்தான் இருக்கிறது. உன் சிறிய ஒளி ஒரு குழந்தையின் உயிரைக் காப்பாற்றியது.”

லுமி எதுவும் பேசவில்லை. அமைதியாக புன்னகைத்தது.

அது ஒருபோதும் மிகப் பெரிய விளக்காக மாறவில்லை.

ஆனால், தன்னால் முடிந்த அளவு ஒளிர்வதை ஒருபோதும் நிறுத்தவில்லை.

அந்த நாளிலிருந்து, அந்தக் கிராமத்தில் உள்ள அனைவரும் ஒரு முக்கியமான பாடத்தை கற்றுக்கொண்டனர். யாரையும் அவர்களின் தோற்றம், வயது, திறமை அல்லது அளவை வைத்து குறைத்து மதிப்பிடக்கூடாது. சிறிய முயற்சியும், உண்மையான அன்பும், விடாமுயற்சியும் ஒருவரின் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும்.

நீதி

“நீ சிறியவன் அல்லது சிறியவள் என்பதால் உன்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்று ஒருபோதும் நினைக்காதே. நல்ல மனமும், விடாமுயற்சியும் இருந்தால், மிகச் சிறிய ஒளிக்கூட ஒருவரின் இருண்ட வாழ்க்கையை ஒளிரச் செய்யும்.”